ಶಾಲೆ ಮುಚ್ಚುವ ಅವಿವೇಕ..

ಕಲಿಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಯಾಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಇದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತುಸು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ.. ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಸರ್ಕಾರದ ನಿಲುವು ಅದೆಷ್ಟು ಹೊಣೆಗೇಡಿತನದ್ದು ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ..

ಇದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು, ಜಪಾನಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವೀಡಿಯೋ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತ ಇರುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಲು ಬಯಸುವೆ. ಜಪಾನಿನ ಒಂದು ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ಸಲುವಾಗಿ ರೈಲೊಂದನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಓಡಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ ಎಂಬ ವೀಡಿಯೋ ಅದು.. ಸರ್ಕಾರಗಳು ಕಲಿಕೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಲಾಭ ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎಣಿಸವು ಮತ್ತು ಎಣಿಸಬಾರದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು.. ಅಷ್ಟೇ.

ಕಲಿಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಣೆ..

ಒಂದು ನಾಡು ಏಳಿಗೆ ಹೊಂದಬೇಕು ಎಂದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಕಲಿಕೆ ಬಹಳ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ನಾಡಾದರೂ (ಸಮಾಜ) ಕಲಿಕೆಯ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರಗಳು ನಾಡಿನ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತನ್ನ ನಾಡಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯಾವುದನ್ನು ಯಾವಾಗ ಕಲಿಸಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಯೋಜಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಇಂಥಾ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಾಡು ಏರೋನಾಟಿಕ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕು.. ಹಾಗಾಗಿ ಏರೋನಾಟಿಕ್ಸ್ ವಿಭಾಗದ ಕಾಲೇಜು, ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ 5 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಶುರು ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಸರ್ಕಾರವೊಂದು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದು.. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ನಾಡೊಂದರ ಕಲಿಕೆಯ ಏರ್ಪಾಟಿನ ಹೊಣೆ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕು ಆಯಾ ನಾಡಿನ ಸರ್ಕಾರಗಳ ದ್ದು.. ಇದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ, ತಾಯ್ತಂದೆಯರಿಗೂ ಉತ್ತರದಾಯಿ.. ಶಿಕ್ಷಣ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಈ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ..

ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದು ಹೊಣೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗೂ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ. ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ (ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರವೂ ಹೀಗೇ) ಅಂತಲೇ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುವ ಬಜೆಟ್ ಹಣ, ವಾಪಸ್ಸು ಬರಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಬಂಡವಾಳ ಅಲ್ಲ.. ಇದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ನಾನು ಮೊದಲಿಗೆ ಜಪಾನಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ್ದು.. ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದು, ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡುವುದು ಯಾಕೆ, ತಾಯ್ನುಡಿ ಮಾದ್ಯಮದ ಕಲಿಕೆ ಗೆ ಒತ್ತು ನೀಡುವುದು ಏಕೆ ಮುಖ್ಯ .. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಾರ ಮರೆತಾಗಶ್ಟೇ ಇವೆಲ್ಲಾ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಅಕ್ರಮ ಆಂಗ್ಲಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೇಸು ನಡೆದಾಗ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆ ನಡೆಸುವುದನ್ನು ಒಂದು ವ್ಯಾಪಾರದ ಹಕ್ಕು (19 ನೆಯ ವಿಧಿ) ಎನ್ನುವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ವಾದವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಎದುರಿಸಲಾಗದೆ ಹೋದದ್ದು…. ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಕೇಂದ್ರ ಕಸಿದುಕೊಂಡರೂ ತೆಪ್ಪಗಿರುವುದು… NEET ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸದೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು… ಇವೆಲ್ಲಾ ಕೂಡಾ ಈ ಮೂಲಭೂತ ನಿಲುವಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದಲೇ ಆಗಿರುವುದು.

Advertisements

ಒಕ್ಕೂಟದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ!

ಹೆಸರಾಂತ ಬರಹಗಾರರಾದ ಶ್ರೀ ಸುಗತ ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾಜು ಅವರು ‘ದಿ ಸ್ಟೇಟ್’ ಪತ್ರಿಕೆಗಾಗಿ ಬರೆದಿರುವ ಒಂದು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಇತ್ತೀಚಿನ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವಂತೆ ಹಲವಾರು ಅತಿರೇಕದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಎತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಆಕ್ಷೇಪ ತೋರಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಶ್ರೀ ಸುಗತ ಅವರ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನೋಡೋಣ.

aaaa

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲದ ದಿ ಸ್ಟೇಟ್ ಪತ್ರಿಕೆ)

ಇಡೀ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿರುವ ಶ್ರೀಯುತರ ಅದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನಿನ ಸುದೀರ್ಘ ಪೀಠಿಕೆಯಲ್ಲಿ

“ಪದೇಪದೇ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಾಗಲೆಲ್ಲಾ “ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುದಾನ ಕೊಡ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದು ದೂರುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ಬಡ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಹಲವಾರು ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ‘ನಾವೇ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ನಿಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರವೇ ಬಡತನದ್ದು’ ಎಂದು ಎದುರೇಟು ಕೊಡಲು ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯಂತಹ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶ್ರೀ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸರ್ದಾರ್ ವಲ್ಲಭಭಾಯಿ ಪಟೇಲರ ವಾರಸುದಾರರ ಹಾಗೆ, ತಾನು ದೇಶ ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ನಾಯಕ ಎನ್ನುವ ನಾಟಕ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು, “ನಾವು ಬೇರೆ, ನಾವು ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದೇವೆ, ನಮಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ, ಉತ್ತರದವರು ನಮ್ಮ ಕೃಪೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ಬಾವುಟವನ್ನು ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸುತ್ತೇವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಾ.. ’ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ದೇಶದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಜೊತೆಗೆ ಜಗನ್, ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಯ್ಡು, ಚಂದ್ರಶೇಖರ ರಾವ್, ಎಂ ಕೆ ಸ್ಟಾಲಿನ್ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲದೆ ವಿಂಧ್ಯದ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತದ ಅತಿ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜ್ಯವಾದ ಮಹಾರಾಷ್ಟದ ಕೆಲವು ಸಂಕುಚಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಪಕ್ಷಗಳು ಈ ಪಟಾಲಂನ್ನು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಹೀಗನ್ನುವ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ನಿಲುವಿನ ಅಪಾಯ ಹೀಗಿದೆ”

ಎನ್ನುತ್ತಾ 12 ಅಂಶಗಳನ್ನುಮುಂದುಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಆಧಾರದ “ನಮ್ಮನ್ನು ಶೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ” ಎನ್ನುವ ಆರ್ಥಿಕವಾದವು ಸಂಘದವರು ಮುಸ್ಲಿಮ್, ಕ್ರೈಸ್ತರನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ಭಯಹುಟ್ಟಿಸಿ ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವಂತಿದೆ. ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯ ವಾದ ಮಂಡಲ್ ವಿರೋಧಿ, ಮೀಸಲಾತಿ ವಿರೋಧಿ ನಿಲುವುಗಳನ್ನೇ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದ ಹಾಗಿದೆ. ಉತ್ತರಭಾರತದವರ ಬಗ್ಗೆ ಬಾಳಾ ಠಾಕರೆ ಮತ್ತು ಶಿವಸೇನೆಯವರ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿಯುಂಟಾಗಿ ಉತ್ತರದವರ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆಗಳಾಗಬಹುದು. 2013ರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಆಗ ಹಲವಾರು ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯರು ಹೆದರಿ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದರು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ನಾಳೆ, ಇದೇ ವಾದವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಿ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಶ್ರೀಮಂತ ಹಳೇ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದರೆ ಅದು ರಾಜಕೀಯ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತೆ. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಮೈಸೂರಿನವರು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜೊತೆ ಸೇರಲು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವಾಗಲೆಂಬ ಕೂಗು ಇದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಡಿಪಿಗೆ ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನವರು ಇದೇ ವಾದ ಮುಂದಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟರೆ ಅಥವಾ ಬೆಂಗಳೂರು ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಂಡು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶವಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಬೆಂಗಳೂರು ಬಹುಭಾಷಿಕರ ಕಾಸ್ಮೋಪಾಲಿಟನ್ ನಗರ. ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು. ಇಲ್ಲಿನ ಪರಭಾಷಿಕರು ಕೂಡಾ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿನ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು ಏನೆಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಬೆಳೆದದ್ದೇ HAL, ITI, BEL, HMT, BEML, ISRO ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ. ಇವುಗಳು ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಂದು ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ತವರಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಸರ್ಕಾರಗಳ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೇರೆಮಾಡಿ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ? ರಾಜ್ಯದ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ 63% ಬರುವುದು ಸೇವಾ ವಲಯದಿಂದ, 24% ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿಂದ, 13% ವ್ಯವಸಾಯದಿಂದ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುದಾನ ನೀಡುವುದು ವ್ಯವಸಾಯಕ್ಕೆ. ನಾಳೆ ’ನಮ್ಮ ಆದಾಯ ನಮ್ಮದು’ ಎನ್ನುವ ವಾದ ಮುಂದಿಟ್ಟರೆ? ಸೇವಾವಲಯವೇ ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಆದಾಯ ತರುವುದು, ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಸಾಫ್ಟ್’ವೇರ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಇಲ್ಲಿಂದ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೋ ದೇಶಕ್ಕೋ ಗುಳೆ ಹೋದರೆ, ರಾಜ್ಯಸರ್ಕಾರವು ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೈಯೊಡ್ಡುವುದಿಲ್ಲವೇನು? ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಭಾಗ್ಯ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ ’ಇದರಿಂದಾಗ ಜನರು ಸೋಮಾರಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ’ ಎನ್ನುವ ಅಪಸ್ವರ ಎದ್ದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನೊಂದು ಆರ್ಥಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯ ಮಹತ್ವದ ಕ್ರಮ ಎಂದು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಸಂಪಾದಕ ನಾನು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 1.5% ಜನರು ಮಾತ್ರಾ ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಆ ಜನರು ಸದಾ ಕೇಳುವಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ನೀಡಿದರೆ ಈ ದೇಶದ ಪರೋಕ್ಷ ತೆರಿಗೆದಾರರ ಗತಿ ಏನು? ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ತಮ್ಮದೇ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರುಗಳಾದ ಶ್ರೀ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮತಿ ಸೋನಿಯಾಗಾಂಧಿಯವರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿವೆ ಮತ್ತವರ ಮತದಾರರೂ ಈ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುದಾನದ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತರೇ? ಇಂದಿನ ತೆರಿಗೆ ನೀತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಂದಿನ ನೆಹರೂ ಸರ್ಕಾರ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ನೀತಿಯನ್ನು ಈ ಹಿಂದೆ ಎಂದಾದರೂ ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದರೇ?

ಇಡೀ ಬರಹ ಓದಿದಾಗ ಬರಹಗಾರರು ಹೇಗಾದರೋ ಮಾಡಿ ಇಂತಹ ದನಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲೇಬೇಕೆಂದೂ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ತೆರೆನಾದ ವಾದವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಲೂ ಸಿದ್ಧರೆಂದೂ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ…

ಭಾರತವು ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದು ಹಲವಾರು ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದು “ನಾವೆಲ್ಲಾ ಒಗ್ಗೂಡಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ದೇಶ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಏಳಿಗೆಗೆ ಇಂಬು ನೀಡುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರಾ! ಅಂದೇ ಯಾರಾದರೂ “ನೀವು ಕಟ್ಟುವ ತೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ನಿಮಗೆ ಬರೀ ೪೦% ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ” ಅಂದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ದೇಶ ಎಂದಾಗ ‘ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಏಳಿಗೆಯೂ ಮುಖ್ಯ ಮತ್ತು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಂದು ಆದರ್ಶವಾಗಿ ಒಪ್ಪಬೇಕಾದ್ದೇ! ಆದರೆ ಹೀಗೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಕೊನೆ ಎಂದು? ಹೆಚ್ಚು ಅನುದಾನ ಪಡೆಯುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಕಾಲಮಿತಿ ಕೊಟ್ಟು ಅವುಗಳ ಏಳಿಗೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಬರೀ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವೂ ಏಳಿಗೆ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಿಂದುಳಿದ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ತರುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಇಡೀ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಆ ಜನಗಳಿಗೆ ಹಕ್ಕು ಕೊಟ್ಟಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ತಾರತಮ್ಯದ್ದಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಗಳು ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಇರುವುದು ಒಕ್ಕೂಟ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮುಖ್ಯ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ನಿಜ ಅರ್ಥವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಆಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆಡಳಿತ ಕೇಂದ್ರ ಜನರಿಗೆ ಆದಷ್ಟೂ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವುದು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಹಕ್ಕನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೆಹಲಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳು ಹಾಲು ಹಿಂಡುವ ಕೆಚ್ಚಲುಗಳಾಗಿ ಮಾತ್ರಾ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ವಾಸ್ತವ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ವರದಿಯಂತೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ನೂರಾರು ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿರುವಾಗ ಅವುಗಳ ಏಳಿಗೆಗೆ ನಮ್ಮ ತೆರಿಗೆ ಹಣ ಬಳಕೆಯಾಗಲಿ ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು? ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಬರ ನೆರೆ ಉಂಟಾದಾಗ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಕೈಯೊಡ್ಡುವ, ಅವರು ಕೊಟ್ಟಷ್ಟನ್ನು ಪ್ರಸಾದದಂತೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ತರುವ ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯದ್ದಲ್ಲವೇ? ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ ಎಂ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು “ಭಾರತ ಹೊಸದಾಗಿ ಉದಯಿಸಿದ ದೇಶ, ಇದು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಲು ಮೈಸೂರು ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದದ್ದಾಗಲಿ ಮತ್ತು ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳು ನಮಗೆ ಮರಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ನನಗಿದೆ” ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದರು! ಆದರೆ ಈಗ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ಏನು? ಇದುವರೆಗೆ 1970ರ ಜನಗಣತಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೇಂದ್ರದ ಅನುದಾನ ಇನ್ಮುಂದೆ 2011ರ ಜನಗಣತಿಯಂತೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು 15ನೇ ಯೋಜನಾ ಆಯೋಗದ ಸಲಹೆ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಗುರಿಗಳನ್ನ ಸಾಧಿಸಿ ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಯೋಜನೆಗೆ ಸಹಕರಿಸಿದವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಹಂಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟದಿಂದ ನರಳುತ್ತಾ ಇಂದಿಗೂ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಾರದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಂಚಿಕೆ ಎಂದರೆ ಏನರ್ಥ? ಇದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ರಾಜ್ಯ ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇಳಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅನುದಾನ ಎನ್ನುವ ಸಲಹೆಯೂ ಇದೆ. ಇದರರ್ಥ, ಈಗಾಗಲೇ ಕುಸಿತದತ್ತ ಸಾಗಿರುವ ನಮ್ಮಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಪಾಲು ಬೇಕೆಂದರೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ತಾನೇ? ಹಾಗಾಗಿ 15ನೇ ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿನ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಈಗ ಮಾತಾಡಿರುವುದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಕಾಣದು. ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಒಪ್ಪಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಜನರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ತೆಪ್ಪಗಿದ್ದ ಪಾಪ ಅವರದಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾದರೆ ರಾಜ್ಯಸರ್ಕಾರಗಳ ತೆರಿಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೇ ಸೇರಬೇಕೇ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಸರಿಯಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ “ಹೌದು” ಎನ್ನುವುದು ಉತ್ತರ. ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಣೆ, ವಿದೇಶಾಂಗ, ಕರೆನ್ಸಿ, ಅಂತರರಾಜ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮೊದಲಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತಾನು ನೀಡುವ ಸೇವೆಗೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಶುಲ್ಕ ಪಡೆಯುವಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮಗೆ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಅಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಇರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳು ನೀಡುವ ತೆರಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರವೇ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಕೊಡಬೇಕು. ಯಾವ ಹಿಂದುಳಿದ ರಾಜ್ಯದ, ಯಾವ ಯೋಜನೆಗೆ ಇದು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ತೆರಿಗೆ ಕೊಡುವ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊಡುವುದು ಸೌಜನ್ಯತೆ!

ಇನ್ನು ಈ ವಾದವನ್ನು ಖಂಡಿಸಲು ಶ್ರೀಯುತ ಸುಗತರಂತಹ ಜಾಣರು ಮುಂದಿಡುವ ಮಾತು… “ಬೆಂಗಳೂರು ಜನತೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವ ತೆರಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕು ಸಾಧಿಸಿದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಕೊನೆ ಎಲ್ಲಿ?” ಎಂದು. ಹೌದು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವ ತೆರಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕು ಇರಬೇಕಾದ್ದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಅಂತಹುದೇ ಹಕ್ಕು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಸಿದ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಧಾನಸಭೆಗೂ ಇದೆ! ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂಬ ಇಲ್ಲಿನ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕೆಂಬ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಾವೇರಿ ನೀರು ತರಬೇಕೆಂಬ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಶರಾವತಿಯಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ತರಬೇಕೆಂಬ, ಇದನ್ನು ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವ ತೆರಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಬಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗಿಂತಲೂ, ಇಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ‘ತಮ್ಮ ಉದ್ಯಮ ಇಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ವಲಸೆ ಬಂದ ಉದ್ದಿಮೆಗಾರರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ದುಡ್ಡು ಬೆಂಗಳೂರಿನವರದ್ದು ಎನ್ನಲಾಗದು! ಇದು ವೈಟ್ ಫೀಲ್ಡಿನ ದುಡ್ಡು ವೈಟ್ ಫೀಲ್ಡಿಗೆ ಎಂದು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಚಳವಳಿ ಮಾಡಿದ್ದವರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಿದೆ.

ಇನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳ ಗಡಿಗಳು ಇಂದು ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿದ್ದರೂ ಭಾರತವೆನ್ನುವುದು ಭಾಷಾವಾರು ಪ್ರದೇಶಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ ಎನ್ನುವುದು ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಗದ ಪರಮಸತ್ಯ. ಇಲ್ಲಿ ಭಾಷಿಕ ಸಮುದಾಯಗಳು, ಭಾಷಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಇವೆ. ನೀವು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ಇಂತಹ ಅನನ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಲೆಂದೇ ಅಂತರರಾಜ್ಯ ವಲಸೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಾ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಎಲ್ಲಿಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸಬಹುದು ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ರೈಲ್ವೆಗೆ, ಕರ್ನಾಟ್ಕದ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನವರನ್ನು ಮಾತ್ರಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇದು ಒಪ್ಪದು. ಇದನ್ನೇ ಮುಂದುವರೆಸುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳೂ ವಲಸಿಗರಿಗಾಗಿ ವಿಶೇಷ ಸೆಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಪೈಪೋಟಿಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಇಂದಿನ ನೀತಿಗಳು ವಲಸಿಗರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೆಲೆಸುಗರ ಹಿತದ ಬಲಿಯನ್ನು ಬೇಡುವಂತಿವೆ. ಹೀಗಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ನಮ್ಮತನದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವಿಕೆ. ಇವೆರಡೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಭಾರತ ದೇಶವು ಒಂದು ನಿಜವಾದ ಒಕ್ಕೂಟ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಮಾತ್ರಾ! ಇದಕ್ಕಾಗಿ ದನಿ ಎತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದು ಇಂದಿನ ರಾಜ್ಯ ಕೇಂದ್ರಿತ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರಾ! ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಇಂದಿನ ಸ್ವರೂಪ “ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ನಾಯಕತ್ವದ ರಾಜ್ಯ ಪಕ್ಷ”ವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರಿಂದ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ಮೂಡಿ ಬಂದಿವೆ ಅನ್ನಬಹುದು.. ಅಷ್ಟೇ!

ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಶ್ರೀ ಸುಗತ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ ಕೆಲವು ಅಸಂಬದ್ಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಬೆಳೆದಿರುವುದು ವಲಸಿಗರಿಂದ ಅನ್ನುವುದಾದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ವಲಸಿಗ ಬಂದದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅನ್ನಕ್ಕೊಂದು ದಾರಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡೋ, ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಲೆಂದೋ? ಬೆಂಗಳೂರು ಉದ್ಧಾರ ಆದದ್ದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರದ ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಅನ್ನುವುದು ನಿಜವೋ, ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಉದ್ದಿಮೆಗೆ ಅನುಕೂಲಕರ ವಾತಾವರಣ ಇದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವು ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರಿ ಅನ್ನುವ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹೊರರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಜನರನ್ನು ತಂದು ತುಂಬಿ ತುಂಬಿ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ವಲಸಿಗರ ಸ್ವರ್ಗ ಮಾಡಲಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವೋ? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕನ್ನಡಿಗರ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಅವರೇ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವೋ RAM, IRS ಮೊದಲಾದ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳುಗರು, ಟಿವಿ ನೋಡುಗರಲ್ಲಿ 85%ಕ್ಕಿಂತಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಕನ್ನಡ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳೋ? 2013ರಲ್ಲಿ ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯದವರ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆಯಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲಾ ತವರಿಗೆ ಗುಳೆ ಹೋದರು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಂದಿನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗರು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಕೇಳಿದರೆ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯ ಕೇಳಿದರೆ, ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವವರು ನಮ್ಮ ತೆರಿಗೆ ನಮ್ಮದು ಎಂದರೆ, ಸೇವಾವಲಯದ ತೆರಿಗೆ ಸೇವಾವಲಯಕ್ಕೆ ಎಂದರೆ, ನಾಳೆ ಕರ್ನಾಟಕ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದರೆ ಕೇಂದ್ರದ ಮುಂದೆ ಕೈಯ್ಯೊಡ್ಡುವಂತಾದರೆ… ಎನ್ನುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕಿಡಿಗೇಡಿತನವಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನಿಲ್ಲ

ಸಂಘದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಾಹಕ್ಕುಗಳ ಮಾತುಗಳು..!

ABPS

ಮೊನ್ನೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘವು ನಡೆಸಿದ ಅಭಿಲ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸಭಾ ಎನ್ನುವ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮಹತ್ವದ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಾಯಿತು ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ. ಈ ನಿಲುವುಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೇನೂ ಸಂಘದ ಮೂಲ ಅನಿಸಿಕೆಯಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲೀಶ್ ಬಳಕೆಯು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದು ಇದು ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕಲೆ, ಪರಂಪರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಮೊದಲಾದ ಬೇರುಗಳಿಂದ ನಾಡಿನ ಜನರನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಾಳಜಿಯೊಂದೇ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.

ನಿಲುವಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಯೆಂದರೆ ಇಂಗ್ಲೀಶಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಬರಿಯ ಹಿಂದೀಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಘದವರು ಇದೀಗ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದನ್ನು ಮನಗಂಡಂತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಬಹಳ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ತಾಯ್ನುಡಿ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿಲುವು, ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯ ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವುದು, ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರ – ರಾಜ್ಯಸರ್ಕಾರ – ನ್ಯಾಯಾಂಗ – ಖಾಸಗಿ ಸೇವೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯ ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು, ಸರ್ಕಾರಿ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವುದು, ಅಳಿವಿನಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಪೊರೆಯಬೇಕೆನ್ನುವುದು.. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಮಹತ್ವದ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಸಂಘ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಉತ್ತಮವಾದ, ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಅರ್ಹವಾದ ನಡೆಯಾಗಿದೆ.

ಬನವಾಸಿ ಬಳಗ, CLEAR ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವಾರು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನುಡಿ ಸಮಾನತೆಯ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯದಲ್ಲೂ ಈ ಅಂಶಗಳನ್ನೇ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದರೂ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಸು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಸಂಘಕ್ಕೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಗಬೇಕಿರುವುದು ಇಂಗ್ಲೀಶಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು.. ನಾವು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಇದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಹೊಂದಿರುವ ನಾಡೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುವುದು ನಾಗರೀಕರ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಎನ್ನುವ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ. ತಾಯ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರತಿಭೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಅರಳಲು ಸಾಧ್ಯ, ನಾಡೊಂದು ಸಾಧನೆಯ ಶಿಖರವೇರಲು ತಾಯ್ನುಡಿಯೇ ಸಾಧನವೆನ್ನುವ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ..

ಇಂಗ್ಲೀಶಿನ ಪ್ರಭುತ್ವ ಅಳಿಯಬೇಕೆನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ಸಂಘದ ನಿಲುವಾಗಿದ್ದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆಯಾ ನಾಡಿನ ನುಡಿಗಳ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ನಿಲುವು. ವಿದೇಶಿ ನುಡಿಯಾದ ಇಂಗ್ಲೀಶಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರಾ ಅವರ ಕಾಳಜಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂಗ್ಲೀಶ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದೀಯನ್ನಷ್ಟೇ ಮೆರೆಸುವ ಭಾರತದ ತಾರತಮ್ಯ ನೀತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಕಲ ಸವಲತ್ತು ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಕಾಳಜಿಯಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಸಮಾನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡಬೇಕೆನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ನಿಲುವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗೇ ಸಂವಿಧಾನದ ೧೭ನೇ ಭಾಗಕ್ಕೆ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಸಾಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಮಾನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡುವುದು ಮಾತ್ರವೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಬಲ್ಲದು ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ನಿಲುವಾಗಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಸಂಘದವರಿಗೆ ನುಡಿಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಅವರು ಅಖಿಲ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿದ ಈ ನಿಲುವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಸಹಮತ ಇದೆ. ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ಮೇಲೆ ಸಂಘ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಹೊಂದಿರುವ ಹಿಡಿತದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸದರಿ ಸಭೆಯ ನಿರ್ಣಯದ ಮಹತ್ವ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ, ನಿಜವಾದ ಕಾಳಜಿಯಿದ್ದರೆ ಸಂಘವು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಮಹತ್ವದ ಬದಲಾವಣೆ ತರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಭರವಸೆಯಿಂದ ಕಾದು ನೋಡೋಣ.

 

ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ ಹೋಗೋರು ರಾಜ್ಯದವರೇ ಆಗಿರಬೇಕಲ್ವಾ?

b.JPG

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ ತಾಣ)

ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ ನಾಲ್ವರು ಸಂಸದರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಕಳಿಸುವ ಸಮಯ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಚುನಾವಣೇಲಿ ವಿಶೇಷ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹುಟ್ಕೊಂಡಿದೆ. 2012ರಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಈಗ ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡತನದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಕೂಗಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಕಿವಿಗೊಡಲೇಬೇಕಾದ ಸನ್ನಿವೇಶವಿದೆ. ಇದು ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷವಾಗಿರುವುದು ಕೂಡಾ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ಕಾಣಿಕೆ ನೀಡಿದೆ. (ಅಂದರೆ 2020ರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ರಾಜ್ಯಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಮ್ಮ ಇವೇ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹೊರರಾಜ್ಯದಿಂದ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಇಲ್ಲ).

ಇರಲಿ. ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಹೊರರಾಜ್ಯದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು, ವಲಸಿಗರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಯಾರನ್ನೇ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸುವುದು ಕೂಡಾ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ತಪ್ಪುನಡೆಯಾದೀತು ಎನ್ನುವ ದಿಗಿಲು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದೆ. ಇದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರೂ ಕೂಡಾ ತಮ್ಮ ಕೂಗನ್ನು “#NammaSeatuNammaJana” ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗೇ ಮೊಳಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ರಾಜ್ಯಸಭೆ ಮತ್ತದರ ಉದ್ದೇಶ!

ಜನರೇ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ ಕಳಿಸೋ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮನೆ ಲೋಕಸಭೆ. ಆದರೆ ಭಾರತವನ್ನು ಒಪ್ಪುಕೂಟವನ್ನಾಗಿಸಲು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಂಥಾ ಇನ್ನೊಂದು ಮೇಲ್ಮನೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಮನಗಾಣಲಾಯಿತು. ಈಗಾಗಲೇ ಇರೋ ಲೋಕಸಭೆಯ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಅಂತಾ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚೆಯೇ ಆಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ದೇಶದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಟ್ಟುವಾಗ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಅನುಕೂಲ ಆಗಬೇಕು, ಇದು ಫೆಡರಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಅಂದು ನೇರವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ, ಆಯಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಶಾಸಕರಿಂದಲೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂಸದರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ರಚಿಸಲಾಯ್ತು. ಇದು ಹೇಗೆ ಫೆಡರಲ್? ಅನ್ನೋದಾದ್ರೆ… ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಉದಾಹರಣೆ ನೋಡಿ. ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಬಿಜೆಪಿ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಜೊತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೂ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಸೀಟು ಗೆದ್ದಿತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆದರೆ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದೂ ಸ್ಥಾನವೂ ಬರಲಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಪಕ್ಷದ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇರಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಬಿಲ್ಲು ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದರಲ್ಲಿ, ನಿಯಮ ರೂಪಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅದರ ಪಾತ್ರವೇ ಇರದ ಹಾಗೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂತಿಷ್ಟು ಶಾಸಕರ ಸಂಖ್ಯಾಬಲ ಇದ್ರೆ ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ ಸಂಸದರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಕಳಿಸಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಆಗುವವರ ಮಹತ್ವ ಏನೆಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ನಿಯಮ ರೂಪಿತವಾಗಬೇಕಾದರೆ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲೂ ಅದು ಪಾಸ್ ಆಗಬೇಕು. ಇಂತೆಲ್ಲಾ ಮಹತ್ವವಿರುವ ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಎಂಥವರನ್ನು, ಎಂಥೆಂಥವರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಕಳಿಸಿವೆ, ಕಳಿಸುತ್ತವೆ ಅಂತಾ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಗೌರವ ಇದೆ ತಿಳಿಯುತ್ತೆ.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಸಭಾ ಸಂಸದರು!

ರಾಜ್ಯಗಳ ಮಂಡಳಿ ಎಂಬ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳವರು ಇದುವರೆಗೂ ಆರಿಸಿರೋದು… ಪದೇ ಪದೇ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದಲೇ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತಾಡಲು ಕಲಿಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿರದೇ ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯದೇ ಇರೋರು. ಸಂಸತ್ ಅಧಿವೇಶನಗಳಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 50ರಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೇ ಭಾಗವಹಿಸಿರೋರು. ಸಂಸತ್ತಿನ ಅಧಿವೇಶನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೂ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತದವರು, ತಮ್ಮ ಉದ್ದಿಮೆಯ ಹಿತರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ರಾಜಕೀಯದ ಗಂಧ ಗಾಳಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹಣ ಚೆಲ್ಲಿ ಮತ ಖರೀದಿ ಮಾಡುವವರು, ನಾನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಯಕ- ಲೋಕಲ್ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ನನಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಧೋರಣೆಯವರು. ಯಾವ ಪಕ್ಷವೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲಲಿಕ್ಕಾಗದ ಸ್ಥಾನವೇನಾದರೂ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹಣಚೆಲ್ಲಿ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ! ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ, ಸಂವಿಧಾನ, ಅದರ ಆಶಯಗಳು, ಆ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲೆಂದೇ ರೂಪಿತವಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯಸಭೆ… ಇದರ ಚುನಾವಣೆ. ಇವೆಲ್ಲಾ ಕಂಡಾಗ ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟದ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೊಂದು ಸರಿಯಾದ ಸರ್ಜರಿ ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುವುದು ಸಹಜ.

ನುಡಿ ಸಮಾನತೆ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣದಲ್ಲಿ…

kannada-1519215584

ಫೆಬ್ರವರಿ ೨೧ರಂದು ವಿಶ್ವ ತಾಯ್ನುಡಿ ದಿನಾಚರಣೆ. ಇದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನುಡಿ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ನುಡಿ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ “CLEAR” ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬನವಾಸಿ ಬಳಗವು ಎರಡು ದಿನಗಳ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣವೊಂದನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಫೆಬ್ರವರಿ ೧೯ ಮತ್ತು ೨೦ರಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ “ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ”ದ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣವು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಎಷ್ಟೊ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ತೆರೆಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು.

ಒಟ್ಟು ೨೨ ನುಡಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ಸಂಕಿರಣ ಮುಕ್ತ ಮಾತುಕತೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಮೂರು ತರಹದ ನುಡಿಗಳ ಮಂದಿಯಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು, ಪಂಜಾಬಿಯಂತಹ ಈಗಾಗಲೇ ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೇ ಪರಿಚ್ಛೇದದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವ ನುಡಿಗಳು, ಎಂಟನೇ ಪರಿಚ್ಛೇದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟು ಸೆಣೆಸುತ್ತಿರುವ ಕೊಡವ, ತುಳು, ಭೋಜ್‍ಪುರಿ, ಆಂಗಿಕ ಮೊದಲಾದ ನುಡಿಗಳು, ಇವೆರಡೂ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರದ ತಮ್ಮ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಬಡುಗು, ಸೌರಾಷ್ಟ್ರಿ ಮೊದಲಾದ ನುಡಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನುಡಿ ಜನರ ಸವಾಲುಗಳೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರಾ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ, ಸಮಾನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಎನ್ನುವ ನಿಲುವು.

ಸಂಕಿರಣದ ಮೊದಲ ದಿನದಂದು CLEAR ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹುಟ್ಟು, ಅದರ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿ, ಗುರಿ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲಾಯಿತು. ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯು ಈಗಾಗಲೇ ಗುರುತಿಸಿ ಘೋಷಿಸಿರುವ ಬಾರ್ಸಿಲೋನಾ ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕು ಘೋಷಣೆ, ೧೯೯೬ರ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಭಾರತದ ಇಂದಿನ ಭಾಷಾನೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರಿಂದಾಗುತ್ತಿರುವ ತೊಡಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲಾಯಿತು. ನುಡಿಯೊಂದು ಬಲಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ನುಡಿ ಹಮ್ಮುಗೆ (Language Planning) ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ನುಡಿ ಹಮ್ಮುಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಲಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರತದ ಹುಳುಕಿನ ಭಾಷಾನೀತಿಯು ಬದಲಾಗಬೇಕಾದರೆ ಯಾವ ಯಾವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕಾನೂನು ಪರಿಣಿತರ ಜೊತೆಯೂ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಿತು. ನಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ನುಡಿಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗೂ ಅವರ ನುಡಿ ಸಮಾಜದ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಆಯಾ ನುಡಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನುಡಿ ಚಳವಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ, ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರದ ಸಲಹೆಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳ ವಿಷಯ ಮಂಡಿಸುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತು ಈ ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಿತು.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಎರಡು ದಿನ ನಡೆದ ಸಭೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು ಅಂಶಗಳ “ಬೆಂಗಳೂರು ಭಾಷಾ ನಿರ್ಣಯ – ೨೦೧೮”ನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಸುದೀರ್ಘ ಚರ್ಚೆಯ ನಂತರ ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಾಯಿತು. ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ೧೭ ನುಡಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಸಹಿ ಹಾಕಿದರು. ಆಂಗಿಕ, ಪೂರ್ವಾಂಚಲಿ, ಭೋಜ್‍ಪುರಿ, ಭಗೇಲಿ ಮತ್ತು ಮೈಥಿಲಿ ನುಡಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ನಿರ್ಣಯದ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಮತಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗದೆ ಸಹಿ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೀ ಹೇರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತರದ ನುಡಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಲವು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹೋಗಿಸಲು ಅಲ್ಲಿನ ಚರ್ಚೆಗಳು ಸಹಕಾರಿಯಾದವು. ನಮ್ಮ ಮೆಟ್ರೋದಂತಹ ಕಡೆ ಹಿಂದೀ ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಚರ್ಚೆಗಳು ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣದ ಹೊರಗೆ ಚರ್ಚೆಯಾದವು. ಉತ್ತರದ ಮಂದಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಹಿಂದೀ ಹೇರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನುಡಿ ಸಮಾನತೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಒಮ್ಮತ ಮೂಡಲು ಈ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣ ಸಹಕಾರಿಯಾಯಿತು.

ಮರುದಿನ ನಡೆದ ಪತ್ರಿಕಾ ಗೋಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ “ಬೆಂಗಳೂರು ಭಾಷಾಹಕ್ಕು ನಿರ್ಣಯ – ೨೦೧೮”ನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು.  ಈ ನಿರ್ಣಯ ಹೀಗಿದೆ:

ಬೆಂಗಳೂರು ಭಾಷಾ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ಘೋಷಣೆ

ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟದ ಹಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕುಗಳು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ವಿಷಯಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ನುಡಿಯ ಹಿತ ಕಾಯುವಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ, ತೆಲಂಗಾಣ, ಕೇರಳ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ಗುಜರಾತ್ ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ, ಸಿ.ಬಿ.ಎಸ್.ಇ ಮತ್ತು ಐ.ಸಿ.ಎಸ್.ಇ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಯ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವ ಘೋಷಣೆ ಹೊರಡಿಸಿವೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ.

ಕೇರಳದ ಸರ್ಕಾರ ಕೇರಳದಲ್ಲಿನ ವಲಸಿಗರಿಗೆ ಮಲಯಾಳಂ ಕಲಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜ್ಯವ್ಯಾಪಿ ಯೋಜನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿನ ಮೈಲಿಗಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಡಿಯಾ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡುವ ಹಾಗೂ ಪಂಜಾಬಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಓಡಿಶಾ ಮತ್ತು ಪಂಜಾಬ್ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ತನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಗೋವಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಳ ಹಂತದ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಂಕಣಿ ಭಾಷೆ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭೋಜಪುರಿ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನಿ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೆಯ ಶೆಡ್ಯುಲಿಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಬೇಡಿಕೆ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತುಳು ಭಾಷಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ತುಳು ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ರಾಜಭೊಂಗ್ಶಿ ಮತ್ತು ಕುರುಖ್ ಭಾಷೆಗಳು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಈಗ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಗಳಾಗಿವೆ. ಓಡಿಶಾ ಸರ್ಕಾರ ಅಲ್ಲಿನ ಬುಡಕಟ್ಟು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಲ್ಪಿಸಲು ಈಗ ಮುಂದಾಗಿದೆ.

ಈ ರೀತಿ ಭಾಷಾ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ, ನಾಗರಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿನ ಕ್ಷಿಪ್ರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಖಂಡಿತ ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ. ಹಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿನ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಹೊರಗಿನ ಭಾಷೆಯ ಹೇರಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ಥಳೀಯ ಮೂಲ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಚಿಂತನೆಯೇ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಬೆಸೆಯುತ್ತಿರುವ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿರುವ ಅರ್ಥವೊಂದೇ – ಅದುವೇ ಭಾಷಾ ಸಮಾನತೆ. ಬಹು ಭಾಷಿಕ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾದ ಭಾರತದ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅಖಂಡತೆಯನ್ನು ಖಾತರಿಪಡಿಸುವ ಅಂಟು ಈ ಭಾಷಾ ಸಮಾನತೆಯಾಗಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಯಜಮಾನಿಕೆ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟದೊಳಗೆ ಈ ಯಜಮಾನಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಭಾಷಾ ಸಮಾನತೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸುತ್ತ  ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹುಟ್ಟು, ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಳವನ್ನು ಈಗ ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಭಾಷಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಭಾಷಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸುತ್ತಲಿನ ಗುಂಪುಗಳ ಸ್ಪಂದಿಸುವಿಕೆ ಈ  ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದ ಒಂದು ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೆ ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆ ಅನ್ನುವ ಆಶಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿವೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ಭಾಷಾ ನೀತಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದು ನಡೆದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ತಮಿಳುನಾಡು, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ಪಂಜಾಬ್ ರಾಜ್ಯದ ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಎಲ್ಲ ಗುಂಪುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂದೆಡೆ ಬಂದಾಗ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಸಮಾನತೆಯ ಬೇಡಿಕೆ. ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಸಮಾನತೆಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಂಸ್ಥೆ  (ಕ್ಯಾಂಪೇನ್ ಫಾರ್ ಲ್ಯಾಂಗ್ವೇಜ್ ಈಕ್ವಾಲಿಟಿ ಅಂಡ್ ರೈಟ್ಸ್) Campaign for Language Equality and Rights (CLEAR). ೨೦೧೫ರಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬಂದ ಚೆನ್ನೈ ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ಘೋಷಣೆ ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಮುಂದೆ ೨೦೧೬ರಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿ ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ಘೋಷಣೆಗೆ ಬುನಾದಿಯಾಯಿತು.

ಈ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಾಷಾ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಹಂತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತಾಯ್ನುಡಿ ದಿನವಾದ ೨೧ನೇ ಫೆಬ್ರವರಿಯಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಭಾಷಿಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾದ ನಾವು  ಒಟ್ಟಾಗಿ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ:

  1. ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೆಯ ಶೆಡ್ಯೂಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ನಿಗದಿತ ಕಾಲದೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಎಂಟನೆಯ ಶೆಡ್ಯೂಲಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಕುರಿತಂತೆ ಒಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವ, ಪಾರದರ್ಶಕವಾದ ನೀತಿಯನ್ನು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ಹೊರತರಬೇಕು.
  2. ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೆಯ ಶೆಡ್ಯೂಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಸಮಾನ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿತ್ತು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಗಳಾಗಿ ಘೋಷಿಸಬೇಕು.
  3. ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆ(ಗಳು)ಯನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಭಾಷೆಯಾಗಿಸಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರಿ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಬೇಕು. ಇದರ ಹರಡುವಿಕೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಅನುದಾನ ಒದಗಿಸಬೇಕು.
  4. ಆಯಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆ(ಗಳು)ಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಒಂದು ವಿಷಯವಾಗಿ ಕಲಿಸಬೇಕು.
  5. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪ್ರವೇಶಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಶನದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೆಯ ಶೆಡ್ಯೂಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಒದಗಿಸಬೇಕು.
  6. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಹಂತದ ಉದ್ಯೋಗ ನೇಮಕಾತಿಯ ಪ್ರವೇಶಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಶನದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೆಯ ಶೆಡ್ಯೂಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಒದಗಿಸಬೇಕು.
  7. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮಗಳ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಸಮಾನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಬೇಕು.
  8. ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೆಯ ಶೆಡ್ಯೂಲಿನಲ್ಲಿರದ ಭಾಷೆಗಳ ಉಳಿವು ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು.
  9. ಒಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಅನುದಾನಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆ(ಗಳು)ಯಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು.
  10. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಿ, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನೀಡುವ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯದ ಭಾಷೆ(ಗಳು)ಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಖಾತರಿ ಪಡಿಸುವ ಕಾನೂನನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು.
  11. ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆ(ಗಳು)ಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಹೈಕೋರ್ಟಿನ ಆಡಳಿತದ ಭಾಷೆ(ಗಳು)ಯಾಗಿಯೂ ಸೇರಿಸಬೇಕು.
  12. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಗೆ ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡುವಾಗ ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಲಾದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

  1. ಯಾವುದೇ ಭಾಷಿಕರು ತಮ್ಮ ನುಡಿಯ ಬಳಕೆಗೆ ಯಾವ ಲಿಪಿ ಇಲ್ಲವೇ ಲಿಪಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು ಅನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಹಸ್ತ ಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲದೇ ಆಯಾ ಭಾಷಿಕರ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕು.
  2. ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆ(ಗಳು)ಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಲು ರಾಜ್ಯ ಭಾಷಾ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು ಹಾಗೂ ಅದರ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸಬೇಕು.
  3. ಅಳಿವಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಭಾಷೆಗಳ ಉಳಿವಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಸೂಕ್ತ ಅನುದಾನದ ಜೊತೆ ತುರ್ತು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.
  4. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಧೀನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು.

ಈ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿರುವ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಗೂ ಕ್ಲಿಯರ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಈ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಈಡೇರಲು ಎಲ್ಲ ಹಂತದ ಪಾಲುದಾರರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಈ ಮೇಲಿನ ಗುರಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಲು ಬೇಕಿರುವ ಸಹಾಯ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವುದು ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದೆ. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಮಾಧ್ಯಮ, ನೌಕರರ ಒಕ್ಕೂಟ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಗ್ರಾಹಕ ಕೂಟಗಳು, ಕಾನೂನು ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಲಿದ್ದೇವೆ. ಯಾವ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಈಗ ಕಾನೂನಿನ ಅಡೆತಡೆಗಳಿಲ್ಲವೋ ಅವುಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುವುದು. ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಕಾನೂನು ಕರಡು ರೂಪಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನೆರವು ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಭಾಷಾ ಸಮಾನತೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುವ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿಯತ್ತ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳು ಮುಂದುವರೆಯಲಿವೆ. ತದನಂತರ ಭಾಷಾ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಗಳ ಕುರಿತ ಮಸೂದೆಯೊಂದು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜಾರಿಯಾಗುವತ್ತ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸುವ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ಬೆಂಬಲ ಕಲೆಹಾಕುವತ್ತ ನಾವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

ಒಪ್ಪುಕೂಟವಾಗಲಿ ಭಾರತ!

republic-day-attention-630ಇಂದು

ಭಾರತದ ೬೯ನೇ ಗಣರಾಜ್ಯದಿನೋತ್ಸವ. ೧೯೫೦ರ ಜನವರಿ ೨೬ರಂದು ಸಂವಿಧಾನವು ಜಾರಿಯಾದ ದಿನವನ್ನು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಗಣರಾಜ್ಯದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ದೊರೆತ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ರೂಪಿಸಿ, ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ದಿನ ಇದು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯಂತೆಯೇ ದೇಶದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಡೆಯುವ ಪೆರೇಡುಗಳ ನಡುವೆ ನಾವೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ.

ಒಕ್ಕೂಟದಿಂದ ಒಪ್ಪುಕೂಟವಾಗುವತ್ತ ಸಾಗಬೇಕು!

ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೊದಲಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಭಾರತವನ್ನು ಒಂದು ಸಾರ್ವಭೌಮ, ಸಮಾಜವಾದಿ, ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಲು ಬದ್ಧರಾಗುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವರ್ಥದ ಸಾಲುಗಳಿವೆ. ಮುಂದೆ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ UNION OF STATES, ಭಾರತವೊಂದು ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ನಾವು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಭಾರತದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತೇನೋ ಅನ್ನಿಸದಿರದು. ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮೂರು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ರಾಜ್ಯಪಟ್ಟಿ, ಕೇಂದ್ರ ಪಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಜಂಟಿ ಪಟ್ಟಿಗಳಾಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇರುವ ೨೧೧ ಆಡಳಿತದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ೬೬ ಮಾತ್ರಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಪಾಲಿಗಿವೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅರ್ಥವೇ ಜನತೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಆಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದಾಗಿರುವಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಅಧಿಕಾರ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣವಾಗಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರವು ರಕ್ಷಣೆ, ಹಣಕಾಸು, ವಿದೇಶಾಂಗ ವ್ಯವಹಾರ ಮೊದಲಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿ, ಇಡೀ ಭಾರತದ ಏಕತೆಗೇ ಕಳಂಕಪ್ರಾಯವಾಗಿರುವ ಹುಳುಕಿನ ಭಾಷಾನೀತಿಯನ್ನು ಕೈಬಿಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಿಜವಾದ ಸಮಾನ ಗೌರವದ, ಸಮಾನ ಅವಕಾಶದ ಸರಿಯಾದ ಒಕ್ಕೂಟವೊಂದು ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದೆ. ಅಂದರೆ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪುಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗುವತ್ತ ಭಾರತ ಸಾಗಬೇಕಿದೆ.

ಅರವತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ರೂಪಿಸಿ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಸಂವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಪರಾಮರ್ಶೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಭ್ಯ, ನಾಗರೀಕ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಗಳ ಕಡೆಗೆ ಭಾರತ ನಡೆಯಲು ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು, ಸಾಗಬೇಕಾದ ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲು ಇದು ಸಕಾಲವಾಗಿದೆ. ಭಾರತ ದೇಶವು,  ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ಒಪ್ಪುಕೂಟವಾಗಲು ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ನಡೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಕಳಚಲಿ ಹುಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಕಣ್ಪೊರೆ…

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ರಕ್ಷಣಾ ವೇದಿಕೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣ ಗೌಡರು ಸಭೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ “ಕಿತ್ತೂರು ಚೆನ್ನಮ್ಮ, ರಾಯಣ್ಣನ ನಾಡಾದ ಬೆಳಗಾವಿಯಿಂದ ಗೆದ್ದು ಬರುವ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಏಕೀಕರಣ ಸಮಿತಿಯ ಶಾಸಕರು ಜೈ ಶಿವಾಜಿ, ಜೈ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಅಂತಾ ನಮ್ಮ ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲಿ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರು ಗೆಲ್ಲಬಾರದು” ಎಂದ ಮಾತನ್ನು ತಿರುಚಿ ಶಿವಾಜಿಗೆ ಜೈ ಅನ್ನಬಾರದು ಅಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಜರಿಯುತ್ತಾ ನಾರಾಯಣಗೌಡರಿಗೆ ಹಿಂದೂ ವಿರೋಧಿ ಅನ್ನುವ ಬಣ್ಣ ಕಟ್ಟಿ ಕೆಸರೆರುಚುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಚಳುವಳಿಗೆ ಹಿಂದೂ ವಿರೋಧಿ ಎಂಬ ಬಣ್ಣಗಟ್ಟಲು ಕೆಲ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದುರಂತ! ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಾರಾಯಣಗೌಡರ ಮಾತು ಶಿವಾಜಿಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಶಿವಾಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಭಿಮಾನ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಕಾಣುವುದು ಹಿಂದುತ್ವದ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಸಂಘದ ಪ್ರಭಾವ. ಹಿಂದವೀ ಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಾಪಕನಾದ ಶಿವಾಜಿ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸೆಣೆಸಿದ್ದು ಮುಸ್ಲಿಂ ದೊರೆಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ನಿಲುವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿತಪ್ಪು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ಧಾಂತ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಕನ್ನಡಿಗರ ಕನ್ನಡತನವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವಂತೆ ಮಾಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವಿದೆ. ಆದರೆ ಐತಿಹಾಸಿಕವಾದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರು ಸೆಣೆಸಿದ್ದು ಯಾರ ಎದುರಾಗಿ, ಅವರ ಪಟ್ಟಾಭಿಶೇಕಕ್ಕೆ ತೊಡಕಾಗಿದ್ದು ಯಾರು, ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರು ಯಾರು, ಅವರ ಅಂಗರಕ್ಷಕರು ಯಾರು, ಅವರ ಸೈನಿಕರು ಯಾರು, ಅವರಿಗೆ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಹೇಗೆ, ವಾರಣಾಸಿಯ ಗಾಗಭಟ್ಟನಿಗೂ ಶಿವಾಜಿಗೂ ಏನು ನೆಂಟು, ಶಿವಾಜಿಗೂ ಶೃಂಗೇರಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ, ಕನ್ನಡತಿ ಬೆಳವಡಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮನಿಗೂ ಶಿವಾಜಿಗೂ ಯುದ್ಧ ನಡೆದದ್ದು ಏಕೆ… ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೆಡೆ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಯಾವ ಘನಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಕೊಂಡಾಡಿ ಮೆರಸಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಮಾಡಿಲ್ಲವೇ? ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು, ಅವರನ್ನು ನಾವು ಕೊಂಡಾಡುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆಯೇ, ಅವರ ಕೊಡುಗೆಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ನಾವು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ.. ಎಂಬುದನ್ನೂ ಎಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಿವಾಜಿಯ ತಂದೆ ಸೇನಾ ದಂಡನಾಯಕರಾಗಿ ಇದ್ದದ್ದು ಮೊಗಲ್ ಸುಲ್ತಾನ ಷಹಜಹಾನ್ ’ಗೆ.. ನಂತರ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆ ಬದಲಿಸಿದ್ದು ಆದಿಲ್ ಶಾಹಿಗಳಿಗೆ. ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರು ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದ್ದು 1674ರಿಂದ 1680ರವರೆಗಿನ ಆರುವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ. ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಆಕ್ರಮಣದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಂಘಟಿಸಲು ಜೀವನ ಮುಡುಪು ಇಟ್ಟ ದೊರೆ ಹೊಯ್ಸಳರ ಮೂರನೇ ಬಲ್ಲಾಳ. ಈತನ ಕಾಲಮಾನ 1292ರಿಂದ 1343ರವರೆಗೆ. ಇವನಿಂದ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಹರಿಹರ ರಾಯರು ಬುಕ್ಕರಾಯರು ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ವಿಜಯನಗರದ ಅರಸರುಗಳು 200 ವರ್ಷ ಕಾಲ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವನ್ನು ಉತ್ತರದ ದಾಳಿಯಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದರು. ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಹುಸಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗಿರುವ ಅವಿವೇಕಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಹಿರಿಯರು ಆದರ್ಶವಾಗಿಲ್ಲ ಏಕೆ? ಇವರೇಕೆ ಶಿವಾಜಿಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಹಕ್ಕಬುಕ್ಕರನ್ನು, ವೀರಬಲ್ಲಾಳನನ್ನೂ ಕೊಂಡಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಝಾನ್ಸಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಬಾಯಿಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾ ಅವಳ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲಿನದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸ್ವತಂತ್ರ ಹೋರಾಟವಲ್ಲ ಎಂದು ನಮ್ಮ ರಾಣಿ ಅಬ್ಬಕ್ಕ, ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಮ್ಮ, ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣರನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ನಾಡಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಿಟೀಶರ ಎದಿರು ಸೆಣೆಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸ್ವತಂತ್ರ ಹೋರಾಟವೇ ಅಲ್ಲವೇ! (ಆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಒಪ್ಪಿಬಿಟ್ಟರೆ ಟಿಪ್ಪುಸುಲ್ತಾನ್ ಬ್ರಿಟೀಶರ ಎದಿರು ಹೋರಾಡಿದ್ದನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ಹೋರಾಟ ಎನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯವೋ ಏನೋ!)

ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಕಾಡುವ ಅನುಮಾನವೇ ಬೇರೆ! ಇಂದಿನ ಹಿಂದುತ್ವದ ಹರಿಕಾರರ ಕೇಂದ್ರಸ್ಥಾನ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ನಾಗಪುರ. ಅವರ ಆದರ್ಶದ ದೇಶಭಕ್ತರೆಂದರೆ ಮರಾಠರೇ ಆಗಿರುವ ಸಾವರ್ಕರ್, ಗೋಖಲೆ, ತಿಲಕರು! ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಸಂಗ್ರಾಮವೆಂದರೆ ಮರಾಠರಾದ ನಾನಾ ಸಾಹೇಬ, ತಾಂತ್ಯಾ ಟೋಪಿ, ಝಾನ್ಸಿ ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಬಾಯಿಯವರು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟ ಮಾತ್ರಾ.. ಹಾಗಾಗೇ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಇರುವ ಮಹತ್ವ ಹಕ್ಕಬುಕ್ಕರಿಗಿಲ್ಲ! ಝಾನ್ಸಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬಾಯಿಗಿರುವ ಮಹತ್ವ ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಮ್ಮನಿಗಿಲ್ಲ!

ಅವಿವೇಕಿ ಕನ್ನಡಿಗರೇ! ನಿಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಲ್ಲೇ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ಮೀರಿದ ಧರ್ಮರಕ್ಷಕರು, ಧೀರ ಶೂರ ರಾಜರುಗಳು ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವುದನ್ನ, ಅವರನ್ನು ಆದರ್ಶವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಒಪ್ಪಿ ಮೆರೆಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಹುಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿ ಮಂದಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಾ ಪಥೇಶ್ವರ ಹರ್ಷವರ್ಧನ ನಿಗೆ ಜಾಗವಿದೆ.. ಅವನನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿಸಿದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಪುಲಿಕೇಶಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದವೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾಪಕ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರು ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಇದೆ.. ಆದರೆ ಅವನು ಹಿಂದೂವಾಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಟ್ಟಲು ಕಾರಣರಾದ ಮೂರನೇ ಬಲ್ಲಾಳ, ಹಕ್ಕ ಬುಕ್ಕ, ದೇವರಾಯ ಇವರಿಗಿಲ್ಲ.

ಬಂದೂಕಿನ ತೋಟಾಗೆ ದನದ ಕೊಬ್ಬನ್ನು ಸವರಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ಅದುವರೆಗೆ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಿಪಾಯಿ ಆಗಿದ್ದು ಆಮೇಲೆ ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಮಂಗಳ ಪಾಂಡೆಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಹೋರಾಟಗಾರನ ಪಟ್ಟ ಇದೆ.. ತನ್ನ ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ಇವನಿಗಿಂತ ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೋರಾಡಿದ್ದ ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣನಿಗೆ ಇಲ್ಲ.

ಕಪ್ಪ ಕೇಳಿದ ಆಂಗ್ಲರ ಎದುರು ಹೋರಾಡಿದ ಕಿತ್ತೂರಿನ ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ ಅಲ್ಲ.. ದತ್ತು ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲದೇ ರಾಜ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದಾಗ ಹೋರಾಡಿದ ಝಾನ್ಸಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ.

ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯಾವುದೇ ಸೆಣೆಸಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಲಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಧರ್ಮ, ನಂಬಿಕೆ, ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರಲಿ… ಆದರೆ ತಾವು ನಂಬುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಮಹತ್ವ, ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಮೈಮರೆವು ಬೇಡ! ನಿಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮದೇ ನಾಡಿನ, ನಿಮ್ಮದೇ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆತರೆ… ಹುಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರು ಗುರುತಿಸಿ ನಮ್ಮ ನಾಡು, ನಮ್ಮ ಜನರು, ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಬೆಳವಡಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಎದಿರು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದ ಶಿವಾಜಿ ನಮಗೆ ನಮ್ಮವರಿಗಿಂತಾ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಚನ್ನವ್ವ, ಓಬವ್ವ, ಅಬ್ಬಕ್ಕರಿಗಿಂತಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿ ದೊಡ್ಡವಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಹುಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತರೆ ನಮ್ಮ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಬೆಳವಡಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ! ಚೆನ್ನಮ್ಮ ರಾಯಣ್ಣರೂ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ!!

ಮಹದಾಯಿ ವಿವಾದ ಮತ್ತು ಗೋವಾದ ಕುತಂತ್ರ

ಮಹದಾಯಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 210 ಟಿಎಂಸಿ ನೀರು ಇದೆ.. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 28 ಕಿಮೀ ಹರಿಯುವ ಈ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪಾಲು ಸುಮಾರು 45 ಟಿಎಂಸಿ.. ಗೋವಾ ಸರ್ಕಾರ ಈ ನೀರನ್ನು ನಾವು ಬಳಸಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಾ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.. ಯಾವುದೇ ಮಾನದಂಡದಿಂದ ಅಳೆದರೂ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ನೀರು ನಮಗೆ ಸಿಗಲೇಬೇಕು.. ಇಂದಲ್ಲಾ ನಾಳೆ. 

ಆದರೆ ಗೋವಾದ ಕುತಂತ್ರದ ವಾದ ಬೇರೆಯೆ ನೆಲೆಯದ್ದು.. ಈ ನದಿಯ ನೀರನ್ನು ಅದೇ ನದಿಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಮೊದಲನೆಯದು ಮತ್ತು ನದಿಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಯಾವುದೇ ಕಾಮಗಾರಿ ಅದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದರಿಂದ ನದಿಯೇ ಬತ್ತಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಈ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿಯೇ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವ ಗೋವಾದ ಜೀವನಾಡಿ ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಗೋವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ.. ಎನ್ನುವುದು ಎರಡನೆಯದು.

ಈ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿದರೂ ಮಹದಾಯಿ ನದಿಯಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರನ್ನೂ ಕರ್ನಾಟಕ ಬಳಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.. 

ನದಿ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರಾ ಆಯಾ ನದಿಯ ನೀರು ಬಳಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ವಾದವೇ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದರ ಪ್ರಕಾರ ನದಿ ಜೋಡಣೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಜಾರಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣಾ ಗೋದಾವರಿ ಜೋಡಣೆ ಮಾಡಿರುವುದು ತಪ್ಪು.. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಳೆ ಬೀಳುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನದಿ ನೀರಿನ ಬಳಕೆಯ ಅಗತ್ಯ ಕಮ್ಮಿ.. ಅವರಿಗೆ ಮಳೆಯೇ ಸಾಕಾದೀತು.. ಮಳೆ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀರಾವರಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ಹಾಹಾಕಾರ ಇರುತ್ತದೆ.. ಇಲ್ಲಿಗೆ ನದಿ ನೀರು ಹರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ..
ಪರಿಸರ ಹಾನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೋವಾ ಎತ್ತಿರುವ ತಕರಾರು ಕೂಡಾ ಕುಂಟುನೆಪದ್ದು.. ಇದೇ ಗೋವಾ ಸರ್ಕಾರ ಹೆದ್ದಾರಿಗೆ ಎಂದು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮರಗಳ ಮಾರಣ ಹೋಮಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಮಹದಾಯಿ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಂಗನೀಸ್ ಅದಿರು ತೊಳೆಯುತ್ತದೆ.. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡದೆ ಒಂದು ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಕೂಡಾ ಮಾಡಲು ಆಗದು.. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಸರ ಇಲಾಖೆಯ ನಿರಾಕ್ಷೇಪಣೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಇವರು ಒಪ್ಪರು.. 

ಅಂದರೆ ಮಹದಾಯಿ ನದಿಯ ಅಷ್ಟೂ ನೀರು ಗೋವಾಗೆ ಮಾತ್ರಾ ಸಿಗಬೇಕು ಅನ್ನುವ ದುರ್ಬುದ್ಧಿ ಅವರದ್ದು.. ಇದನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕು ಎಂದರೆ ಕರ್ನಾಟಕ ತನ್ನ ಯೋಜನೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ, ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಹಾನಿಯುಂಟು ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ನಮ್ಮದು ಎಂಬುದನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ತಕ್ಕ ಯೋಗ್ಯ ವಕೀಲರು ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ವಾದ ಮಾಡಿ, ನ್ಯಾಯಾಧಿಕರಣದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಬೇಗ ಮುಗಿಯುವಂತೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಸದ್ಯದ ಏಕೈಕ ದಾರಿ..

ಮಹದಾಯಿ ಹೋರಾಟ: ರಾಜಕಾರಣದ ದಾಳವಾದ ಅನ್ನದಾತ!

mahadayi-1-28-1514458743
(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಒನ್ ಇಂಡಿಯಾ)
೨೦೧೫ರಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಹದಾಯಿ ನೀರಿಗಾಗಿ ರೈತರು ನರಗುಂದದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತುರುಸು ಪಡೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕಳಸ ಬಂಡೂರಿ ನಾಲೆಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ನಾಲೆಗಳು, ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಅಣೆಕಟ್ಟೆಗಳ ಮೂಲಕ ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಖಾನಾಪುರದ ಸಮೀಪ ಹುಟ್ಟುವ ಮಾಂಡೊವಿ ನದಿಯ ಹಲ ತೊರೆಗಳಿಂದ ಮಲಪ್ರಭೆಗೆ ನೀರು ಹರಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಮೂಹೂರ್ತ ಕೂಡಿಬಂದಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ೨೧೦ ಟಿಎಂಸಿ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರು ಇರುವ ಮಹದಾಯಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪಾಲು ಸುಮಾರು ೪೫ ಟಿಎಂಸಿಯಷ್ಟಿದ್ದು ಅದಿನ್ನೂ ನದಿನೀರು ಹಂಚಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ೭.೫೬ ಟಿಎಂಸಿಯಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕರ್ನಾಟಕ ಮುಂದಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅನುಮತಿಗಳ ನಂತರ ಶುರುಮಾಡಿದ ಕಳಸಾ ಬಂಡೂರ ನಾಲೆಯ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಮೊದಲ ತಡೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ೨೦೦೨ರಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ್ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾಗ! ಈಗ ೧೫ ವರ್ಷದ ನಂತರವೂ ಅವರೇ ಗೋವಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಲೂ ವಿವಾದ ಬಗೆಹರಿಯುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ನಡುವೆ ಆಶಾಜ್ಯೋತಿಯೊಂದು ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಿದಂತಾಗಿ ಆ ಭಾಗದ ರೈತರ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಸೆಯ ನಿರಾಸೆಯ ಅಲೆಗಳು ಏಳಲು ಕಾರಣವಾದಂತಹ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ನಡೆದವು.
 
ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ಪರಿವರ್ತನಾ ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರು ಮಹದಾಯಿ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ತಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿ, ನೀರು ನಾನು ತರುತ್ತೇನೆ ನೀವು ಯೋಚಿಸಬೇಡಿ ಎಂದು ಗೋವಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಪತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದರು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮಹದಾಯಿ ಹೋರಾಟ ರಾಜಕೀಯ ಅಖಾಡಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಮಹದಾಯಿ ನೀರು ಹಂಚಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಗೋಅವಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯದೆ ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ರಾಜ್ಯಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಭರವಸೆಯ ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಟೀಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಜಕೀಯದಾಟ ಶುರುವಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಮಾತುಕತೆಯನ್ನು ಆರಂಭ ಮಾಡಲು ಮನವಿ ಮಾಡಿ ಪತ್ರ ಬರೆದರು. ಇದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗೋವಾದಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ನಡೆದು ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ಚುನಾವಣೆಗಳ ನಂತರವಷ್ಟೇ ಈ ವಿಶಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಬಹುದು ಎಂದರು. ನ್ಯಾಯಮಂಡಲಿಯಲ್ಲೇ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ನಿಲುವನ್ನೇ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕಂಬಳಿ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು,
 
ಆದರೆ ಸುಮಾರು ೯೦೦ ದಿನದಿಂದ ನೀರಿಗಾಗಿ ಚಳವಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರೈತರಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರ ಬಗ್ಗೆ, ಬಿಜೆಪಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಣ್ಣನೆಯ ಆಕ್ರೋಶ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ನೇರವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿ ಕೇಂದ್ರಕಚೇರಿಯ ಎದಿರು ಧರಣಿ ಕುಳಿತರು. ನಾಲ್ಕು ದಿನದ ಧರಣಿಯ ನಂತರ ಇಂದು ರಾಜ್ಯಪಾಲರ ಕಚೇರಿಗೆ, ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದ ಕಚೇರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ತಮ್ಮ ಅಹವಾಲುಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಜನವರಿ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ ಗಡುವನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ವಿರಾಮ ನೀಡಿದರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ತಿಂಗಳೊಪ್ಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿವಾದ ಬಗೆಹರಿಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಇದೊಂದು ಚುನಾವಣಾ ವಿಷಯವಾಗಬಲ್ಲುದೇ ಹೊರತು ರೈತರ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಗೋವಾ ಸರ್ಕಾರವೂ ಕೂಡಾ ಈಗ ರಾಜ್ಯದ ಜೊತೆ ಮಾತುಕತೆ ಶುರುಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ರಾಜ್ಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ತನ್ನ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಮೂಲಕ ಗೋವಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿ ಅವರ ಮನವೊಲಿಸಿದರೆ… ರಾಜ್ಯ ಬಿಜೆಪಿಯೂ ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತುಕತೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದೇನೋ! ಆದರೆ ಸಧ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ. ಮತವೆಂಬ ಜೇನಿನ ಆಸೆಗೆ ಬಿಜೆಪಿ ಮಹದಾಯಿಯೆಂಬ ಜೇನುಗೂಡಿಗೆ ಕೈಹಾಕುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿತೇನೋ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನಕ್ಕೆ ಇಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಕಾರಣವಾದವೇ ಹೊರತು, ಮಹದಾಯಿ ಚಳವಳಿಗೆ ಇದರಿಂದ ಒಂದು ನಯಾಪೈಸೆಯ ಲಾಭವೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಹದಾಯಿ ಕುರಿತ ಭರವಸೆಗಳು, ಗೋವಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಪತ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿ ಬಾಯಾರಿ ಕಂಗೆಟ್ಟವನಿಗೆ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನದ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಮುಖದ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿದಂತೆ ಆಯಿತಷ್ಟೇ! ಬಹುಶಃ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಯು ನೀಡುವ ತೀರ್ಪಿನವರೆಗೆ ಇದನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇನಾದರೂ ಆಗುವುದಿದ್ದರೆ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿನ ಲಾಭ ನಷ್ಟದ ಎಣಿಕೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಿಜೆಪಿ ಹಾಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೈಕಮಾಂಡುಗಳು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದೆನ್ನುವ ಆಶಾ ಭಾವನೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ರೈತ ಬಾಂಧವರದ್ದು!

ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧಿ ಕನ್ನಡ ದ್ರೋಹಿ ಪಡೆಗೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರ!

 

ಕನ್ನಡ ನುಡಿಯ ರಕ್ಷಕರು ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಡಬ್ಬಿಂಗನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ವೀರಾವೇಶದ ಮಾತಾಡುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇವರನ್ನು ಕನ್ನಡದ್ರೋಹಿ ಅಶಾಢಭೂತಿ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳು ಅನ್ನದೆ ಬೇರಾವ ಹೆಸರಲ್ಲೂ ಕರೆಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ! ಇಂದು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು, ಮಲಯಾಳಂ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಬೆಂಗಳೂರೊಂದರಲ್ಲೇ ಮೊದಲದಿನ ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ ೩೭೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರದರ್ಶನ, ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ೬೯ ಪ್ರದರ್ಶನ ಹಾಗೂ ಮಲಯಾಳದಲ್ಲಿ ೫ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ, ಆ ಮೂಲಕ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲದಿನವೇ ೪೪೪ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ “ಸ್ಪೈಡರ್” ಹೆಸರಿನ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಈ ಬಣ್ಣದ ಮಂದಿಯ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ತಡೆಯಲು ಇವರು ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣಗಳು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಚಲನಚಿತ್ರ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಬೀದಿಪಾಲಾಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು. ಇವರ ವಾದ ನಿಂತಿರುವುದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಪರಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಡಬ್ ಆಗಿ ಬಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ! ಎಲ್ಲರೂ ಡಬ್ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಬೀದಿಪಾಲಾಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು. ಆದರೆ ಐವತ್ತು ವರ್ಷದ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬ್ಯಾನಿನಿಂದ ಇವರು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯುವವರು ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣ ನೀಡುತ್ತಾ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವವರಿಲ್ಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷೆ ಮೊಳಗಿದರೆ ಇವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ನಾಶವಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅಜಿತ್, ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು, ರಜನಿ, ಕಮಲ್, ಸಲ್ಮಾನ್, ಅಮಿತಾಬ್, ಅರ್ನಾಲ್ಡ್… ಮೊದಲಾದವರ ಪಾತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಕನ್ನಡ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಡುತ್ತಾ ಕನ್ನಡದ ಹಿತ ಕಾಪಾಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಬೂಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಈ ಮಟ್ಟದ ಬಿಡುಗಡೆಯನ್ನು ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕೂತು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ, ಮೊದಲದಿನದ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತಮಗೊಂದು ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕೆಂದು ಅವರಿವರಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜುತ್ತಾ, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿಬಂದು ಟ್ವಿಟರಿನಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಸೆಲ್ಫಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರದ ಐವತ್ತರ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕನ್ನಡ ತೆಲುಗು ಭಾಯಿ ಭಾಯಿ ಎಂದು ಹಾರ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕನ್ನಡದ ನಾಶಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಹತೋಟಿ ಕೂಟದ ಕುತಂತ್ರಿ ಜನರ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಹಿಡಿದು ನಾಡಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದೂ ಕೂಡಾ ಜನರು ಮೆಚ್ಚಲಿ, ಆ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾ ಗೆಲ್ಲಲಿ, ಆ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಲಿ ಎನ್ನುವ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗೇ ಎನ್ನಿಸುವುದು.. ಈ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡೇತರ ಚಿತ್ರವೊಂದು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಟಿಪಿಟಕ್ಕೆನ್ನದೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ!

ಕನ್ನಡನಾಡಲ್ಲಿ ಇದೀಗ ಸ್ಪೈಡರ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಆಗಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಈ ೪೪೪ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಕಡೇಪಕ್ಷ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತೇನೊ. ಇಂದಿಗೂ ಈ ೪೪೪ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವವರು ತಲುಗು, ತಮಿಳು, ಮಲಯಾಳಿ ಜನರಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರು! ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧಿಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಪರಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮನರಂಜನೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದ ಜನರು ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಮನರಂಜನೆಯಿಂದ ದೂರ ತಳ್ಳಿ, ಆ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೊಂದು ಅಂತಿಮ ಚರಣ ಬರೆಯಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಅವರ ಹಣೆಬರಹ ಅಂದುಕೊಂಡು ತೆಪ್ಪಗಿರೋಣ ಅನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇವರ ಈ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನೆದುರಿಸಲಾಗದ ಸ್ವಾರ್ಥದ ನಡೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರು ಕನ್ನಡದ ಮನರಂಜನೆಯಿಂದ ದೂರಸರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪರಭಾಷಿಕರು ಕನ್ನಡದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ಬರುವಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಹಿನ್ನಡೆಯಾಗುತ್ತದೆ..

ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬನವಾಸಿ ಬಳಗ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿರುವ ನಾಳಿನ ಟ್ವಿಟರ್ ಚಳವಳಿ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧಿ ಹತೋಟಿಕೂಟಕ್ಕೆ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಹುನ್ನಾರ ಬಲ್ಲೆವು, ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಾವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಶ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.