ಹುಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ವಕ್ತಾರಿಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಇದೇ…

shankaramurthy

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ರಾಯಚೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ, ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯ ಹಿಂದೀ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸೇರಿದ್ದ ಹಿಂದೀ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಾ ನಾಡಿನ ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಾದ ಶ್ರೀಯುತ ಶಂಕರಮೂರ್ತಿಗಳು “ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದೆಂದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದಂತೆ” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ರಾಷ್ಟ್ರಪಿತ ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯವರು ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ನಿಲುವನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹರಡಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ಅನ್ಯಾಯ!

ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಏಕತೆಯ ಮಂತ್ರ ಹೇಳೋದು ಪಕ್ಕಾ ಹುನ್ನಾರ. ಹಿಂದೀಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿ ಎಂದು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ದೊಡ್ಡವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸೋದು, ದೇಶಭಕ್ತಿ, ದೇಶದ ಏಕತೆಯ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹೇಳೋದು.. ಹಿಂದೀಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆ ಅಂತಾ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋದು… ಇವೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ ಅಂದರೆ ಇದರ ಹಿಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಹುನ್ನಾರವೇ ಇದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇರಲಿ, ಅದನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟೇ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಆ ಭಾಷೆ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರದ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸದ ಜನರ ನಡುವೆ ಪಸರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅನ್ಯಾಯದ್ದು!

ಹಿಂದೀ ಹರಡುವುದು ದೇಶದ್ರೋಹ! ವೈವಿಧ್ಯತೆಗೆ ಎಸಗುವ ದ್ರೋಹ!

ಹಿಂದೀಯೇತರ ನಾಡಿನ ಜನರಿಗೆ ಹಿಂದೀಯನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದರ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಕಲಿತು ನಾವು ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಯಾರ ಜೊತೆ? ನಾವು ಬೇರೆ ನಾಡಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದಾಗ ಬಳಸಬೇಕೆಂದೇ? ನಾವೇನು ಹಿಂದೀ ನಾಡಿಗೆ ಮಾತ್ರಾ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆಯೇ? ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೋ, ತಮಿಳುನಾಡಿಗೋ, ಗುಜರಾತಿಗೋ, ಅಸ್ಸಾಮಿಗೋ, ಬಂಗಾಳಕ್ಕೋ ವಲಸೆ ಹೋಗುವುದಾದರೆ ನಾವು ಹಿಂದೀ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಆಯಾ ನಾಡಿನ ಭಾಷೆ ಕಲಿತು ಹೋಗಬೇಕೋ? ಇದು ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿಗೆ ವಲಸೆ ಬರುವ ಬೆಂಗಾಲಿ, ಮರಾಟಿಗ, ತಮಿಳ, ಮಲಯಾಳಿ, ಒಡಿಯಾದವನು, ಪಂಜಾಬಿ.. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವುದೇ ಸರಿಯಾದದ್ದು ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸರಳ ವಿಷಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಮೊದ್ದುತನ ಯಾಕೆ? ಇಷ್ಟು ಮೂಲಭೂತ ವಿಷಯದ ಪಾಟ ನಮ್ಮ ಶಂಕರಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ಮೂಲಮನೆ ಸಂಘದಲ್ಲಿ ಆಗಿಲ್ಲವೇ?

ಹಿಂದೀ ಹೇಗೆ ದೇಶದ ಏಕತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ?

ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಲಿಸುವುದರಿಂದ ಅದು ಹೇಗೆ ಭಾರತದ ಏಕತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಂಕರಮೂರ್ತಿಗಳು ಮತ್ತವರ ನಿಲುವಿನ ಸಮರ್ಥಕರು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಯ ಜನರಿಗೂ ಹಿಂದೀಯನ್ನು ಕಲಿಸಿದರೆ ಒಬ್ಬರ ಮಾತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಏಕತೆಯಂತೆ ಕಂಡರೆ ಅದು ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳುವವರ ದೃಷ್ಟಿದೋಷ ಅನ್ನಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಇಡೀ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಕಡೆ ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹರಡಿದರೆ ಆಯಾ ನಾಡುಗಳ ನುಡಿಯ ಕಥೆ ಏನಾದೀತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ಹಿಂದೀಯೇತರ ನಾಡಿಗೆ ಬರುವ ನಾನಾ ಭಾಷೆಯ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದೀಯನ್ನು ಕಲಿತು ಬರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಆಯಾ ನಾಡಿನ ಜನರೂ ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿತು ತಮ್ಮ ನಾಡಿಗೆ ಬರುವ ವಲಸಿಗರ ಜೊತೆ ಹಿಂದೀಯಲ್ಲೇ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಈ ನಿಲುವಿನ ಹಿಂದಿದೆ. ಹೀಗಾದರೆ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ವ್ಯವಹಾರದ ಭಾಷೆ ಯಾವುದಾಗುತ್ತದೆ? ನಮ್ಮೂರಿನ ಬಸ್ಸು, ರೈಲು, ಆಟೋ, ಅಂಗಡಿ, ಮಾಲುಗಳ ಭಾಷೆ ಯಾವುದಾಗುತ್ತದೆ? ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗಬೇಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಯಾಕಾದರೂ ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು? ಈ ಏಕತೆಯ ಹುಚ್ಚು ಹಿಂದೀಯೇತರ ನಾಡುಗಳ ಜನರನ್ನು ಎರಡನೆಯ ದರ್ಜೆಯ, ಹಿಂದೀ ಮಾತಾಡುವವರ ಚಾಕರಿ ಮಾಡುವ ಗುಲಾಮರ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಹಿಂದೀಯೇತರ ನುಡಿಗಳ ನಿಧಾನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗದೇ?

ಶಂಕರಮೂರ್ತಿಗಳಂತಹ ಹಿರಿಯರು ಕಲಿತು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಕನ್ನಡ ದ್ರೋಹದ ನಿಲುವಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲ. ಭಾರತದ ನುಡಿ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಳಿಸುವ, ೭೦% ಜನತೆಯನ್ನು ಎರಡನೇ ದರ್ಜೆಯ ಪ್ರಜೆಗಳಾಗಿಸುವ ದೇಶದ್ರೋಹದ ನಿಲುವು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಶಂಕರಮೂರ್ತಿಗಳು ಮತ್ತವರ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಮೂಲಮನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಳವಾಗಿ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ ಭಾರತದ ಏಕತೆ ಅದರ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ.

Advertisements

Posted on October 2, 2016, in ಗುಂಪಿಸದ್ದು and tagged , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: